شارلوت جوکو بک

شارلوت جوکو بک ( ۱۹۱۷–۲۰۱۱) از تأثیرگذارترین استادان ذن در آمریکا و از چهره‌های مهم در شکل‌گیری ذن معاصر غرب بود. او آموزش ذن را در میان‌سالی و نزد تایزان مازومی، استاد برجستۀ ذن، آغاز کرد و بعدها به یکی از وارثان دارمای او تبدیل شد. بک در سال ۱۹۸۳ مرکز ذن سن‌دیگو را بنیان گذاشت و بعدها مکتب Ordinary Mind Zen را شکل داد؛ رویکردی که می‌کوشید ذن را از تشریفات و صورت‌های سنتی ژاپنی جدا کند و آن را به زندگی روزمره نزدیک‌تر سازد.

ویژگی اصلی اندیشۀ بک، تأکید بر این ایده بود که بیداری معنوی قرار نیست تجربه‌ای خارق‌العاده یا گریزی از زندگی عادی باشد. از نگاه او، کار، رابطه، خشم، اضطراب، ترس، رنج و عادت‌های ذهنی همگی می‌توانند بخشی از تمرین ذن باشند. او به‌جای جست‌وجوی «لحظۀ روشن‌شدن» یا تجربه‌ای ویژه، بر مشاهدۀ بی‌واسطه‌ی آنچه در هر لحظه رخ می‌دهد تأکید داشت؛ یعنی دیدن افکار و واکنش‌های خود بدون آنکه بلافاصله با آنها یکی شویم یا بخواهیم واقعیت را مطابق میل خود تغییر دهیم.

از مهم‌ترین آثار او، کتاب «ذن در زندگی روزمره» هست؛ کتابی که با زبانی ساده و دور از اصطلاحات پیچیدۀ بودایی، تمرین ذن را به تجربه‌های معمول زندگی پیوند می‌دهد. بک همچنین از نخستین زنان غربی بود که در سنت ذن به جایگاه استادی رسید و در تغییر تصویر استاد ذن در آمریکا نقش داشت؛ او از بسیاری از نشانه‌های رسمی و سلسله‌مراتبی سنت ژاپنی، مانند پوشیدن ردای رسمی و استفاده از عناوین سنتی، فاصله گرفت. تأثیر او بعدها در مجموعه‌ای از شاگردان و استادان نسل‌های بعدی ادامه یافت.